จ.ขอนแก่น กำหนดเขตโรคระบาดชั่วคราว โรคเฮโมรายิกเซพติซีเมีย หรือโรคคอบวมในกระบือ ในท้องที่บ้านกุดเชือก หมู่ที่ 10, 11, 15 ตำบลบ้านลาน อำเภอบ้านไผ่

จังหวัดขอนแก่น กำหนดเขตโรคระบาดชั่วคราว โรคเฮโมรายิกเซพติซีเมีย หรือโรคคอบวมในกระบือ ในท้องที่บ้านกุดเชือก หมู่ที่ 10, 11, 15 ตำบลบ้านลาน อำเภอบ้านไผ่

นายวิถีปราชญ์ พนาจันทร์ ปศุสัตว์อำเภอบ้านไผ่ แจ้งว่า สำนักงานปศุสัตว์อำเภอบ้านไผ่ ประกาศกำหนดเขตโรคระบาดชั่วคราวโรคเฮโมรายิกเซพติซีเมีย ในกระบือ ด้วยปรากฏว่าในท้องที่บ้านกุดเชือก หมู่ที่ 10, 11, 15 ตำบลบ้านลาน อำเภอบ้านไผ่ จังหวัดขอนแก่น พบสัตว์ชนิดกระบือ เกิดโรคระบาด ชนิดโรคซึ่งเป็นโรคระบาดตามพระราชบัญญัติโรคระบาดสัตว์ พ.ศ 2558 ในท้องที่บ้านกุดเชือก หมู่ที่ 10, 11, 15 ตำบลบ้านลาน อำเภอบ้านไผ่ จังหวัดขอนแก่น โดยมีแนวโน้มที่จะแพร่ระบาดออกไปยังท้องที่ข้างเคียง หรือระบาดเข้ามาในท้องที่ได้ จากการเคลื่อนย้ายสัตว์ หรือซากสัตว์ ที่เป็นโรคระบาดหรือพาหะของโรคระบาด

อาศัยอำนาจตามความในมาตรา 20 แห่งพระราชบัญญัติโรคระบาดสัตว์ พ.ศ. 2558 ปศุสัตว์อำเภอประจำท้องที่อำเภอบ้านไผ่ จึงออกประกาศดังต่อไปนี้

ข้อ 1. ให้ท้องที่บ้านกุดเชือก หมู่ที่ 10, 11 และ 15 ตำบลบ้านลาน อำเภอบ้านไผ่ จังหวัดขอนแก่น ไปทางทิศเหนือ จด หมู่ที่ 8 ตำบลบ้านลาน อำเภอบ้านไผ่ จังหวัดขอนแก่น ไปทางทิศใต้ จด หมู่ที่ 9 ตำบลบ้านลาน อำเภอบ้านไผ่ จังหวัดขอนแก่น ไปทางทิศตะวันออก จด หมู่ที่ 9 ตำบลหินตั้ง อำเภอบ้านไผ่ จังหวัดขอนแก่น ไปทางทิศตะวันตก จด หมู่ที่ 5 ตำบลบ้านลาน อำเภอบ้านไผ่ จังหวัดขอนแก่น เป็นเขตโรคระบาดชั่วคราว โรคเฮโมรายิกเซพติซีเมียในกระบือ

ข้อ 2. ห้ามมิให้ผู้ใดเคลื่อนย้ายสัตว์ชนิดกระบือ หรือซากของสัตว์ดังกล่าว เข้า ออก ผ่าน หรือภายในเขตโรคระบาดชั่วคราว เว้นแต่ได้รับอนุญาตเป็นหนังสือจากสัตวแพทย์ผู้มีหน้าที่รับผิดชอบประจำเขตนั้นทุกครั้งที่มีการเคลื่อนย้าย ตามที่บัญญัติไว้ในมาตรา 22 แห่งพระราชบัญญัติโรคระบาดสัตว์ พ.ศ 2558 ทั้งนี้ ตั้งแต่วันที่ 26 กรกฎาคม 2563 ถึงวันที่ 25 สิงหาคม 2563 จึงประกาศมาเพื่อทราบโดยทั่วกัน

ทั้งนี้ โรคเฮโมรายิกเซพติซีเมีย หรือที่เรียกตามอาการ ว่า โรคคอบวม เป็นโรคระบาดรุนแรงของกระบือ แต่โรคนี้จะมีความรุนแรงน้อยลงในสัตว์อื่นๆ เช่น โค แกะ สุกร ม้า อูฐ กวาง และช้าง เป็นต้น โรคนี้ไม่เป็นโรคติดต่อระหว่างสัตว์และคน ลักษณะสำคัญของโรค คือ สัตว์จะหายใจหอบลึกมีเสียงดัง คอ หรือหน้าบวมแข็ง อัตราการป่วยและอัตราการตายสูง เชื้อชนิดนี้อยู่ในระบบทางเดินหายใจสัตว์ปกติได้ โดยที่สัตว์ไม่แสดงอาการป่วยแต่เมื่อมีภาวะทำให้สัตว์เครียดสัตว์จะแสดงอาการป่วยและขับเชื้อออกมาสู่สิ่งแวดล้อม สาเหตุและการแพร่ระบาด เกิดจากเชื้อแบคทีเรียชื่อ พาสทูเรลลา มัลโตซิดา (Pasteurella multocida) พบในประเทศต่างๆ ของเอเซีย และแอฟริกาเป็นส่วนมาก การระบาดของโรคจะเกิดขึ้นได้ง่ายในสภาวะที่สัตว์เกิดความเครียด เช่น ช่วงที่อากาศเปลี่ยนแปลง โดยเฉพาะต้นฤดูฝน การเคลื่อนย้ายสัตว์หรือการใช้แรงงานสัตว์มากเกินไป ในสภาวะความเครียดเช่นนี้สัตว์ที่เป็นตัวเก็บเชื้อ (Carrier) จะปล่อยเชื้อออกมาปนเปื้อนกับอาหารและน้ำ เมื่อสัตว์ตัวอื่นกินอาหารหรือน้ำที่มีเชื้อปนเปื้อนอยู่เข้าไป ก็จะป่วยเป็นโรคนี้ และขับเชื้อออกมากับสิ่งขับถ่ายต่างๆ เช่น น้ำมูก น้ำลาย อุจจาระ ทำให้โรคแพร่ระบาดต่อไป

ระยะฟักตัว เชื้อนี้จะมีชีวิตอยู่ในแปลงหญ้าอยู่ได้ประมาณ 24 ชั่วโมง แต่ถ้าอยู่ในดินที่ชื้นแฉะได้นานถึง 1 เดือน โดยเฉลี่ย 2-5 วัน แต่บางครั้งเชื้อที่มีความรุนแรงมาก ระยะฟักโรคอาจจะเร็ว 1-2 วัน

อาการ แบบเฉียบพลันมาก (Peracute) สัตว์ที่เป็นโรคจะมีอาการซึม ไข้สูง 104-107 อาศาฟาเรนไฮท์ น้ำลายไหล และตายภายในเวลาอันรวดเร็วไม่เกิน 24 ชั่วโมง

แบบเฉียบพลัน (Acute) จะสังเกตเห็นอาการทางระบบหายใจ คือ อ้าปากหายใจ หายใจหอบลึก ยืดคอไปข้างหน้า หายใจมีเสียงดัง ลิ้นบวมจุกปาก หน้า คอ หรือบริเวณหน้าอกจะบวมแข็งร้อน ต่อมาจะมีอาการเสียดท้อง ท้องอืด อุจจาระมีมูกเลือดปน สัตว์จะตาย ภายใน 2-3 วัน

 

 

 

ขอบคุณข่าวจาก http://thainews.prd.go.th/th/news/detail/TCATG200728165617200